Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Οι κούφιοι άνθρωποι

Τις τελευταίες μέρες έζησα μια απρόσμενη ομορφιά.Γνώρισα κόσμο με ψυχή και τρέλα και πράξαμε μαζί.Μεγάλο πράγμα η κίνηση ρε.Σου δίνει ζωή,σε βγάζει απ το βούρκο.Είχα χάσει την ελπίδα,την ικανότητα να βρίσκω τα μικρά εκείνα πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ μέσα στης ζωής μου το μπουρδέλο.

Κι εκείνη η βαθειά μου πίστη πως μόνο οι άνθρωποι αξίζουν τελικά,και πως αυτή είναι η μόνη μας περιουσία ανανεώθηκε στο έπακρο.Είχα αρχίσει να το ξεχνάω κι αυτό.

Μα σε κάθε ομορφιά παραμονεύει κι η ασχήμια του κόσμου που παλεύει να κυριαρχήσει.Και για κάθε άνθρωπο που με συγκινεί υπάρχει ένας άλλος που με θλίβει βαθειά για τον τρόπο που υποτιμά την ανθρώπινη του φύση,υπάρχει ένας άλλος που είναι κούφιος,άδειος,βυθισμένος σ' έναν ατομισμό που με ξεπερνά.

Ας είναι.O κόσμος θα τελειώσει και για τους μεν και για τους δε.Και ως γνωστόν "η ομορφιά θα σώσει εκείνους που μπορούν (ή επιλέγουν) να την δουν".



είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό


Ποίηση T.S. Eliot,1925(The Hollow Men)  Μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου